Στον γεωγραφικό χάρτη η Μάνη αποτυπώνεται ως μια δαντελωτή χερσόνησος η οποία αναδεύεται στο μέσο της Μεσογείου. Στη συνείδηση όμως της ασκόπιμης Ιστορίας είναι ένας τόπος ξεχωριστός, αφού για 400 χρόνια οι κάτοικοί του όρθωναν το ανάστημά τους σε μια αυτοκρατορία που είχε βάλει τα δύο πόδια ολόκληρου του τότε γνωστόν κόσμου σ’ ένα παπούτσι και μια φτωχή κοινότητα ανθρώπων που ‘χαν πρώιμα δομήσει κοινωνία, σύνθετε ιδεολογίες και καθιέρωνε μια άλλη άποψη για την ελευθερία. Μια ιδέα δομημένη πέρα από τα πρέπει και τα «ου », έξω από τα όρια του καθιερωμένου, μέσα όμως στα σύνορα του φυσικού, αλλά και εντός των επιχειρημάτων της ιδέας του ανθρώπινου.
Αυτό που πέτυχαν τόσοι λίγοι άνθρωποι, φτωχοί και αμόρφωτοι μοιάζει με θαύμα, αλλά δεν είναι τίποτα περισσότερο από την εφαρμογή των κανόνων της καρδιάς. Διότι το φυσικό αφορίζεται από το ανθρώπινο, αφού στην φύση επικρατεί το δίκαιο του ισχυρότερου, ενώ στο κόσμο των ανθρώπων ανθρώπινο θεωρείται το αλτρουιστικό δίκαιο. Οι Μανιάτες λοιπόν ως γίγαντες του πνεύματος τραβέρσωσαν το φυσικό με το ανθρώπινο και διατυμπάνισαν σ’ όλο τον κόσμο πως ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που την λογική του την τροφοδοτεί το συναίσθημά του και δεν την ποδηγετεί η σκέψη του.
Συνεχίζεται εδώ
