Ακελικοί, Συναγερμικοί, Δηκοϊκοί, Εδεκίτες, Ευρωκό, Οικολόγοι και… μασκοφόροι

Η ΕΝΟΤΗΤΑ είναι μια πολύ μεγάλη λέξη στην ελληνική. Όμως, κυριολεκτικά δεινοπαθεί, υποφέρει και κατεξευτελίζεται από πολιτικούς. Δεν την σέβονται επειδή δεν την εννοούν. Και δεν την εννοούν επειδή απαιτούν να την κόψουν και να την ράψουν στα σπιθαμιαία και ευτελή κομματικά και ιδεολογικά μέτρα και συμφέροντά τους. Η ενότητα είναι μια λέξη που, ανέκαθεν, έρχεται και επανέρχεται στα χείλη ηγετών του ΑΚΕΛ. 

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Σε δηλώσεις του την περ. Τετάρτη στην Αχερίτου, κατά τα εγκαίνια οικήματος των λαϊκών οργανώσεων, υποστήριξε ότι, για να επιτευχθεί λύση στο Κυπριακό, χρειάζεται σύνεση, σύμπνοια και κοινή γραμμή, με την «αφειδώλευτη υποστήριξη της Ελλάδας». Κάλεσε επίσης, όλους, είτε είναι Ακελικοί, Δηκοϊκοί, Συναγερμικοί, Εδεκίτες ή οποιουδήποτε άλλου κόμματος να επιλέξουν γιατί, όπως εξήγησε, αυτό που χρειάζεται τώρα δεν είναι η κομματική επικράτηση αλλ’ η επικράτηση της Κύπρου. 

Αλλ’ ευθύς αμέσως, ως νέος… πυρπολητής, ανατίναξε και τη σύνεση και τη σύμπνοια και την ενότητα. Μιλώντας εκτός κειμένου στους παρευρισκόμενους, ο Πρόεδρος είπε: «Σήμερα θέλω να σας δώσω ακόμα μια υπόσχεση. Αυτή η Κυβέρνηση και εγώ προσωπικά δώσαμε υπόσχεση στο κόμμα μας και στο λαϊκό μας κίνημα ότι θα δικαιώσουμε τη μνήμη των ανθρώπων, που έχουν δολοφονηθεί από τους μασκοφόρους (1959) κα να είστε σίγουροι ότι αυτό θα γίνει πριν τελειώσει η θητεία της Κυβέρνησης. Εφόσον άλλοι, που είχαν διπλό καθήκον να το πράξουν δεν το έπραξαν και μας ευλόγησε εμάς ο λαός να βρεθούμε στην εξουσία, θα το πράξουμε εμείς». 

Δεν θα συζητήσουμε σήμερα αν η άνοδος στην εξουσία της αριστεράς είναι ευλογία ή κατάρα για τον τόπο. Αυτό είναι μια άλλη, πάρα πολύ μεγάλη ιστορία, που θα αναλυθεί εν καιρώ. Αυτό που θα αναλύσουμε σήμερα είναι το οξύμωρο της πολιτικής τεχνοτροπίας του Προέδρου. Δεν είναι νοητό, από τη μια να καλεί σε σύνεση, σύμπνοια, ενότητα και από την άλλη να τα ανατινάσσει όλα με ΑΚΕΛικές θρυαλλίδες. Αφού, λοιπόν, ο Πρόεδρος και το ΑΚΕΛ προκαλούν ξανά θα πούμε μερικά πράγματα, επειδή οι πολίτες σε αυτόν τον τόπο δεν κατάντησαν όλοι εσμός λωτοφάγων και λοβοτομημένων ανδραπόδων.
 

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ, υπό το λάβαρον του Διγενή και με τις ευχές του Μακαρίου, ήταν αγώνας καθαρά απελευθερωτικός και αντιαποικιακός. Λογικά θα έπρεπε να αγκαλιαστεί από την πρώτη στιγμή και από το ΑΚΕΛ επειδή, συν τοις άλλοις, ο στρατηγός Διγενής είχε εξ αρχής αποκλείσει κοινωνικά ή ταξικά κριτήρια. Όλοι οι Έλληνες της Κύπρου, όπου και αν ανήκαν, ήταν ευπρόσδεκτοι στον υπέρ ελευθερίας αγώνα. Ο Διγενής, σε πολλές προκηρύξεις, επιστολές και διαταγές διαχώριζε τη σταλινική ηγεσία του ΑΚΕΛ από τους απλούς πατριώτες ΑΚΕΛικούς, πολλοί από τους οποίους προσέφεραν σημαντικές υπηρεσίες στον αγώνα. 

Επειδή δεν είναι η πρώτη φορά και δεν θα είναι η τελευταία, που το ΑΚΕΛ, ο Δ. Χριστόφιας και άλλοι ΑΚΕΛικοί, εκτοξεύουν την ύβρη και ρίπτουν λάσπη στους αγωνιστές της ΕΟΚΑ, αναφερόμενοι σε «μασκοφόρους» «δολοφόνους» αριστερών, θα πρέπει να αποφασίσουν και να ξεκαθαρίσουν. Στο δεύτερο μέρος συνέντευξής του στη «Χαραυγή» (6.4.2010), ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, Άντρος Κυπριανού, είπε και τούτα τα εκπληκτικά:
 

«Το κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου, στην αρχή, το ΑΚΕΛ ακολούθως, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των αγώνων του κυπριακού λαού είτε αυτοί ήταν εθνικοί και είχαν να κάνουν στην αρχή με την αποτίναξη του αποικιακού ζυγού και στη συνέχεια με την απελευθέρωση της Κύπρου, είτε ήταν κοινωνικοί-οικονομικοί αγώνες».  

Με απλά λόγια, τον απελευθερωτικό και αντιαποικιακό αγώνα της ΕΟΚΑ τον έκανε το ΑΚΕΛ, αφού ήταν στην πρώτη γραμμή. Και η απελευθέρωση της Κύπρου οφείλεται στους αγώνες του ΑΚΕΛ. Τέτοιο θράσος! Τέτοια αναίδεια! Τέτοια διαστρέβλωση! Απορούμε, λοιπόν, και ρωτάμε: 

Αφού το ΑΚΕΛ ηγήθηκε του απελευθερωτικού και αντιαποικιακού αγώνα του κυπριακού Ελληνισμού, να εννοήσουμε ότι οι «μασκοφόροι», στους οποίους έκανε αναφορά ο Πρόεδρος, ανήκαν στο ΑΚΕΛ; Άρα, ποιων «δολοφονηθέντων» θα αποκαταστήσει τη μνήμη, μέχρι το τέλος της θητείας του; Και αφού το ΑΚΕΛ ηγήθηκε του απελευθερωτικού και αντιαποικιακού αγώνα των Κυπρίων, η ΕΟΚΑ, υπό τις διαταγές του Διγενή και με τις ευλογίες του Μακάριου, ποιου αγώνα ηγήθηκε;
 

Οι ηγέτες του ΑΚΕΛ δεν πρόκειται να μας τρελάνουν με τις ηχηρές διαστρεβλώσεις τους. Να τους ξαναθυμίσουμε, συνεπώς, μερικά μόνον ονόματα αριστερών πατριωτών που, όχι μόνο εντάχθηκαν και βοήθησαν την ΕΟΚΑ αλλά και έδωσαν και το αίμα τους. Πρώτος και μεγάλος ήρωας, ο Χρήστος Κκέλης, από την Κισσόνεργα Πάφου. Έπεσε στις 7/3/1957, στην Τάλα, σε μάχη με τους Εγγλέζους αποικιοκράτες. Άλλος αριστερός πατριώτης, που σκοτώθηκε στις 27/9/1955 από τους Εγγλέζους, σε διαδήλωση στη Λεμεσό, ήταν ο Ανδρέας Γεωργίου, από τη Διερώνα. Ακόμα μερικά ονόματα: Ναπολέων Χριστοφή, από τη Νατά Πάφου, αντάρτης. Χαράλαμπος Καρασιαλής, μέλος της ανταρτικής ομάδας της Πιτσιλιάς. Κώστας Χ''Γιάννης Τσαεράς, από τη Φασούλα, σύνδεσμος του τομεάρχη Σταύρου Σταύρου. Ανδρέας Σάββα Μαππής, από τη Χάρτζια, μέλος ανταρτικής ομάδας Πενταδακτύλου, καταδικασθείς εις ισόβια. Ανδρέας Πιτσιαής, από την Κυθρέα, είχε κρησφύγετο και φιλοξενούσε καταζητούμενους…
 

Δεν χρειάζεται να θυμίσουμε προς τους αριστερούς συντρόφους υπό ποιες συνθήκες ο μ. Εζεκίας… δραπέτευσε (!) από το Γενικό Νοσοκομείο και βρέθηκε, πού; Όχι στη Μόσχα, όχι στη Βουδαπέστη, όχι στην Πράγα αλλά στο Λονδίνο! Απλώς να επισημάνουμε ότι η ενότητα προϋποθέτει από όλους σοβαρότητα και, προπάντων, την ελάχιστη κοινότητα στόχων, σκοπών, όπως και την ελάχιστη σύμπνοια, ομοθυμία όπως και πολλή και ανιδιοτελή αγάπη για τη δύστηνη και δούλη πατρίδα μας, την πεφιλημένη Κύπρο. Συνεπώς, Ακελικοί, Συναγερμικοί, Δηκοϊκοί, Εδεκίτες, Ευρωκό, Οικολόγοι και ανένταχτοι, μίαν έγνοιαν να έχουμε όλοι, να είμαστε στο «εμείς», κατά τον παππού Μακρυγιάννη και όχι στο κομματικό, ιδεολογικό, διεθνιστικό, κομμουνιστικό «εγώ». Τότε θα αρχίσει να οικοδομείται σιδηρά και αταλάντευτη, σωτήρια η ενότητα. Με ρεβανσισμούς, εκ των υστέρων, θα σπαρούν απλώς θύελλες που θα θερίσουν τον τόπο.

ΣΑΒΒΑΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ

Πηγή: ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Με θάρρος

Από την ΕΟΚΑ στην ΕΟΚΑ Β'

Από την ΕΟΚΑ στην ΕΟΚΑ Β' είναι το τελευταίο -28°- βιβλίο του Σπύρου Παπαγεωργίου.

 
Όπως γράφει ο ίδιος ο χαλκέντερος δημοσιογράφος - συγγραφέας, τα όσα περιλαμβάνονται στο βιβλίο του αποτελούν αναμνήσεις και αποτιμήσεις. Αναφέρει στον πρόλογό του: «Γράφεται αυτό το βιβλίο με σκοπό να δώσει πληροφορίες και στοιχεία για την ταραγμένη και καθοριστική για την ιστορική μοίρα της Κύπρου περίοδο. Γράφεται σε μια προσπάθεια ν' απαντηθούν οι απορίες και οι προβληματισμοί της Ενωτικής Παρατάξεως για το πώς συνέβη να εμπλακεί στα γεγονότα της περιόδου...»

Και μετά, στη συνέχεια, ο συγγραφέας: «Υπήρξε αυτή η παράταξη θύτης ή θύμα; Υπήρξε αγέλη πρακτόρων και δολοφόνων ή στρατός λευτεριάς; Ποιο κίνητρο και ποια ιδανικά συνεπήραν και στράτωσαν 20.000 μέλη της ΕΟΚΑ Β'; Διότι, βεβαίως, ο συγγραφέας του παρόντος δεν δέχεται τον εμπαθή και αβασάνιστον ισχυρισμόν ότι τα μέλη αυτά "υπήρξαν συνειδητοί προδότες και διχοτόμοι της Πατρίδας". Και, επίσης, θεωρεί ως πονηρόν το διαχωρισμό αυτών των ανθρώπων σε "αμετανόητους" και "παρασυρμένους". Διότι είναι όλοι μετανοημένοι! Και ακόμη και σήμερα η ψυχή τους θρηνεί επάνω από τα ερείπια και τους τάφους της Κύπρου! Και, επίσης, πάνω από τις τέφρες των προδομένων ιδανικών τους και ειδικώς της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα...».

Στο βιβλίο του, ο Παπαγεωργίου, κάνει εκτενείς αναφορές προσωπικών του βιωμάτων από τον καιρό που ήταν μαθητής του Παγκυπρίου Γυμνασίου, μέχρι των ημερών μας. Φέρνει σε φως άγνωστες, στους πολλούς, πτυχές της οργάνωσης «Ακρίτας», των μαχών του Πενταδακτύλου το 1964, της Πάφου, του Μαρί και της Κοφίνου. Στις μάχες αυτές συμμετέσχε υπό την ιδιότητα του εθελοντή μαχητή, του εθνοφρουρού ή του δημοσιογράφου.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνουν οι αναμνήσεις του συγγραφέα από τη δράση των αγωνιστών της ΕΟΚΑ στην Αγλαντζιά και τα περίχωρα, κατά τη διάρκεια του Απελευθερωτικού Αγώνα. Αγωνιστής ο ίδιος, περιγράφει, με τη γνωστή λογοτεχνική του ικανότητα, δολιοφθορές εναντίον στόχων του κατακτητή. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνει η επίθεση των αγωνιστών, στην οποία συμμετείχε και ο ίδιος, εναντίον του Διδασκαλικού Κολεγίου, κατά την οποία τραυματίστηκε και ακρωτηριάστηκε ο αείμνηστος Θάσος Ηλία.

Επίσης, στο βιβλίο παρατίθενται επίσημα έγγραφα-ντοκουμέντα για διάφορες πτυχές του Κυπριακού, με πρωταγωνιστές το Μακάριο, το Διγενή, Ελληνικές Κυβερνήσεις. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουν τα αποκαλυπτικά στοιχεία για τις αγαθές σχέσεις του Μακαρίου, του Κρανιδιώτη και άλλων αξιωματούχων της Κυπριακής Κυβέρνησης με τη Χούντα των Αθηνών, όταν ο Διγενής και αγωνιστές του διώκονταν από τη Χούντα και εδώ και στην Ελλάδα.

Στα απολογητικά του κείμενα δεν χαρίζεται του ΑΚΕΛ -των υβριστών του Αγώνα της ΕΟΚΑ- και του Άγγελου Βλάχου, που υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους υβριστές του Ελληνισμού της Κύπρου, αλλά η Ακαδημία των Αθηνών, για να τον τιμήσει, τον εξέλεξε ως μέλος της. Αυτά, δυστυχώς, συμβαίνουν όχι μόνο εν Παρισίοις αλλά και εν Αθήναις. Οι χειρότερες ύβρεις του Βλάχου εναντίον μας ήταν ότι «Οι Κύπριοι δεν είναι Έλληνες»(!) και ότι «ο Απελευθερωτικός Αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν τρομοκρατία».

Δεν παραλείπει ο συγγραφέας ν' αποκαλύψει και μια επιστολή μου σ' αυτόν, για συνομιλίες που είχα με το μακαρίτη Μιλτιάδη Χριστοδούλου, που υπήρξε ο ισχυρός άνδρας του καθεστώτος Μακαρίου και ο απηνέστατος διώκτης των δυο μας. Στην επιστολή μου αυτή αποκαλύπτω ότι ο Χριστοδούλου, επανειλημμένα, μου είχε αναφέρει ότι «οι περισσότεροι δημοσιογράφοι είναι παλιάνθρωποι και συμφεροντολόγοι» και ότι «εμένα με εκτιμούσε γιατί είμαι τίμιος και ίσιος». 

Επίσης, ο Χριστοδούλου παραδέχθηκε -μεταξύ πολλών άλλων- «ότι πράγματι μας πολέμησε, ισχυρίστηκε όμως ότι, ό,τι έκαμνε εναντίον μας, δεν αποτελούσε δική του πρωτοβουλία αλλά ήταν διαταγές του ίδιου του Μακαρίου. Τότε εγώ παρατήρησα: «Αν, πράγματι, ήταν διαταγές του Μακαρίου, εφ' όσον εγνώριζες ότι οι διαταγές αυτές ήταν άδικες και συνιστούσαν πράξεις ατιμίας, γιατί δεν του υπέδειξες ότι δεν έπρεπε να εκτελεστούν, αλλά υπάκουες αδιαμαρτύρητα και γινόσουν εσύ άδικος και άτιμος;». Με τρεμάμενη φωνή και σχεδόν δακρύζοντας άρχισε να δικαιολογείται, λέγοντας ότι τότε δεν μπορούσε κανείς ν' αρνηθεί την εκτέλεση διαταγών, ή και επιθυμιών ακόμη, του Μακαρίου που ήταν πανίσχυρος και παντοδύναμος...

Υ. Γ. Όλα τα πιο πάνω και πολλά άλλα, που ίσως να μου διέφυγαν, λέχθηκαν σε επανειλημμένες συναντήσεις μου με τον Μ. Χριστοδούλου που εκείνος τις ζητούσε, μεταξύ Φεβρουαρίου και Απριλίου του 1981. Το βιβλίο αποτελεί, όπως αναφέρει ο συγγραφέας στον πρόλογό του, μια συλλογή πολύτιμων πληροφοριών και στοιχείων για την ιστορική μοίρα της Κύπρου κατά την ταραγμένη περίοδο, που αρχίζει από την ΕΟΚΑ και λήγει στην ΕΟΚΑ Β'.

Πηγή

ΗΓΓΙΚΕΝ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ!

Πρόσω ολοταχώς για τη διενέργεια δημοψηφίσματος και ακολούθως για τη διενέργεια εκλογών στο «νέο» κράτος πάνε τα Ηνωμένα Έθνη!

Χρονικά, σύμφωνα με πληροφορίες μας το δημοψήφισμα και οι εκλογές στη «νέα» κατάσταση πραγμάτων τοποθετούνται εντός του φθινοπώρου του 2010 και οπωσδήποτε πριν το πέρας του έτους.
Οι σχεδιασμοί του ξένου παράγοντα θα αναπροσαρμοστούν αναλόγως μια των αποτελεσμάτων των παράνομων «εκλογών» στα κατεχόμενα, χωρίς η «επανεκλογή» ή όχι του Ταλάτ να διαδραματίζει και ιδιαίτερη σημασία.

Προς ενίσχυση του αποκαλυπτικού δημοσιεύματος της εφημερίδας μας του περασμένου τεύχους, είναι η απροκάλυπτη αναφορά του Υφυπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας, Κρις Μπράϊαντ στον Πρόεδρο της ΕΔΕΚ, Γιαννάκη Ομήρου ότι οι συνομιλίες είναι σαν τα μανιτάρια, τα οποία πολλαπλασιάζονται ραγδαία όταν κλειστούν σε σκοτεινό θάλαμο.
Οι συνομιλίες είναι σε προχωρημένο στάδιο και σ’ αυτό συνέβαλαν οι μυστικές συνομιλίες που έχουν εκτυλιχθεί κατά διαστήματα στο Λονδίνο, υπό την εποπτεία νορβηγών και σουηδών, όπως Το Ποντίκι αποκάλυψε.

Ενδεικτικά γεγονότα της σοβαρότητας της κατάστασης, αλλά και του προχωρημένου της διαδικασίας είναι η απροκάλυπτη συμπεριφορά του Ειδικού Συμβούλου του ΓΓ του ΟΗΕ, Αλεξάντερ Ντάουνερ σε ότι αφορά τις δηλώσεις του περί της αναγκαιότητας σύγκλησης πενταμερούς διάσκεψης για την ασφάλεια και όπως πληροφορούμαστε αυτά που διαμηνύει σε Ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους ο αυστραλός διπλωμάτης, ότι δηλαδή πρέπει να εντείνουν τις προσπάθειες τους να προετοιμάσουν την κοινή γνώμη για τη λύση.

Ο Ντάουνερ έχει πολλαπλασιάσει τις επαφές του με άτομα και από τις δύο κοινότητες, τα οποία ο ίδιος θεωρεί ως ανθρώπους – κλειδιά στην προσπάθεια για να προετοιμαστεί το έδαφος και το σχέδιο να κερδίσει έστω και με 50% + 1! Οι ξένοι έχουν ενθαρρυνθεί από την κατάσταση στο εσωτερικό μέτωπο.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η επαφή του Ντάουνερ με τον Εκπρόσωπο Τύπου του ΔΗΣΥ, Χάρη Γεωργιάδη, τον οποίο βολιδοσκόπησε για να δει την θέση του ΔΗΣΥ στο ενδεχόμενο να εκδοθεί κοινό ανακοινωθέν Χριστόφια – Ταλάτ με το πέρας της παρούσας φάσης των συνομιλιών στις 30 Μαρτίου.

Σύμφωνα με πληροφορίες το θέμα αυτό συζητήθηκε στη συνάντηση Αναστασιάδη – Ταλάτ και μάλλον βαίνει καλώς για τους τούρκους και τους ξένους, οι οποίοι θέλουν να «κλειδώσουν» υποχωρήσεις του Χριστόφια υπό τη μορφή δήθεν συγκλίσεων και σε άλλες πτυχές, εκτός της πτυχής της Διακυβέρνησης.

Η τελευταία εξέλιξη, δηλαδή η άσκηση πίεσης (συμπεριλαμβανόμενης και της δήλωσης του ΓΓ του ΟΗΕ) για να εκδοθεί κοινό ανακοινωθέν με τους πιο πάνω στόχους, επιβεβαιώνει πλήρως δημοσίευμα της εφημερίδας μας, που αποκάλυπτε ότι θα επιδιωκόταν η έκδοση κοινού ανακοινωθέντος και το κλείδωμα δήθεν συγκλίσεων και σε άλλες πτυχές του κυπριακού. Αν τελικά αυτό υλοποιηθεί, θα αποτελεί την επίτευξη του στόχου του ΟΗΕ για μια μορφή ενδιάμεσης ή μερικής συμφωνίας. Αυτό που απομένει τώρα είναι η σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης και η μέτρηση αντιστάσεων και αντιδράσεων. Επί του παρόντος οι ξένοι βολεύονται όταν έχουν την εξής εικόνα ενώπιον τους:

ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ να συμπλέουν.

Το ΔΗΚΟ να είναι δεμένο στο άρμα του ΑΚΕΛ, άρα αναξιόπιστο και ανήμπορο να αντιδράσει.

Την ΕΔΕΚ, το Ευρωπαϊκό Κόμμα και τους Οικολόγους να είναι ασυντόνιστοι και σκόρπιοι, όπως και διάφορες άλλες ομάδες και οργανωμένα σύνολα του λαού, που αντιδρούν στις μεθοδεύσεις τους.

Φυσικά το πάθημα του 2004 τους έγινε μάθημα και τώρα είναι πολύ πιο προσεκτικοί και μεθοδικοί.


Πηγή: Το Κυπριακό ΠΟΝΤΙΚΙ


Με θάρρος