Η ελληνική εθνική οικονομία ρυμουλκείται από την Τουρκία

Το μεγάλο ζητούμενο των καιρών είναι η παραγωγική ανακύκληση του κεφαλαίου στον εθνικό χώρο. Μοναδική σωτηρία είναι η στήριξη -με κάθε μέσον- της παραγωγικής βάσης της χώρας…

Στα πλαίσια της επίσκεψης Ερντογάν στην Αθήνα αναγγέλθηκε συνεργασία σε όλα τα οικονομικά πεδία με την Τουρκία από κρατικούς και ιδιωτικούς φορείς.

Στην κατάσταση της διάλυσης που βρίσκεται σήμερα η ελληνική οικονομία, η οικονομική συμπόρευση με την Τουρκία στην ουσία αποτελεί ρυμούλκηση της εθνικής οικονομίας και άμεση εξάρτηση που θα έχει τραγικά αποτελέσματα και στα εθνικά θέματα .

Όλα δείχνουν πως πίσω από τις επιλογές της κυβέρνησης Παπανδρέου βρίσκεται η πλουτοκρατία και οι τράπεζες που αφού κατασπάραξαν την οικονομία της Ελλάδος επιχειρούν, μέσα από την εξάρτηση της χώρας, επενδυτικά ανοίγματα μακράν του ελληνικού χώρου. Ανήγγειλαν μάλιστα τέτοια ανοίγματα προς χώρες της Κεντρικής Ασίας και της Κεντρικής Αφρικής, μέσα από μεικτές ελληνοτουρκικές επιχειρήσεις…

Άλλη μια απόδειξη πως το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Πατρίδα του είναι το κέρδος αδιαφορώντας αν αφήνει πίσω του ερειπωμένες πατρίδες. Σήμερα που έπρεπε να επενδυθούν, όσο ποτέ άλλοτε, κεφάλαια στον Ελληνικό χώρο ξαφνικά το κεφάλαιο αναζητά παρθένες αγορές και εγκαταλείπει την Ελλάδα.

Διαπιστώνεται πως η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι ανίσχυρη να επιβάλει το μεγάλο ζητούμενο των καιρών, την παραγωγική ανακύκληση του κεφαλαίου σε εθνικό χώρο. Μοναδική σωτηρία της Ελλάδος είναι η στήριξη με κάθε μέσον της παραγωγικής βάσης της χώρας. Αντί αυτού, επέβαλλαν μέτρα που πλήττουν άμεσα την παραγωγή, τα οποία μέτρα συμπληρώνονται με την οικονομική εξάρτηση της χώρας από την Τουρκία.

Όλα αυτά γίνονται σαν να μην υπάρχει κανένα Ελληνοτουρκικό πρόβλημα, σαν να μην υπάρχει κατοχή στην Κύπρο, σαν να μην υπάρχουν οι παράλογες διεκδικήσεις της Τουρκίας σε Αιγαίο και Θράκη. Τούτο σημαίνει ότι κάποιες μυστικές συμφωνίες συντελούνται στο παρασκήνιο της οικονομικής συνεργασίας για το «κλείσιμο» των εθνικών θεμάτων.

Ο ελληνικός λαός οφείλει να αντισταθεί στις επιλογές της πλουτοκρατίας και στην κυβέρνηση Παπανδρέου που την εξυπηρετεί.

Αυτή την ώρα επιβάλλεται η συνένωση όλων των εθνικιστικών και πατριωτικών δυνάμεων κάτω από ένα συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα. Όταν θα είναι έτοιμη αυτή η συμμαχία των εθνικιστικών δυνάμεων τότε θα μπορεί να δώσει ένα σκοπό και μια κατάληξη στη παλλαϊκή εξέγερση.

 
Αν όχι τότε άλλες δυνάμεις θα κατευθύνουν τη λαϊκή αγανάκτηση προς αλλότριους για το έθνος σκοπούς. [edikcyprus.blogspot.com]


ΠΗΓΗ

Διαφθορά και Δημοκρατία

 Η νομιμότητα χαρακτηρίζεται από το σεβασμό των κανόνων της δημόσιας ηθικής, από την άποψη της εντιμότητας και της δικαιοσύνης. Μια συμπεριφορά που αποκλίνει από εκείνη που αναγνωρίζει η κοινωνία ως νόμιμη, κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ως διεφθαρμένη. Διακρίνουμε: α) πολιτική διαφθορά, όταν η επιδίωξη του ιδιωτικού κέρδους υπερισχύει των αξιών της ανιδιοτέλειας και της ισότητας, που αποτελούν τη βάση του κοινού καλού και β) ιδιωτική διαφθορά, όταν η αποκλειστική επιδίωξη του κέρδους κυριαρχεί επί των αξιών του θεμιτού ανταγωνισμού ή της ευγενούς άμιλλας (π.χ. στον αθλητισμό).

Η διαφθορά τρέφεται από αδυναμίες του πολιτικού συστήματος, διεισδύει από τις ρωγμές του και βρίσκει ερείσματα στους μηχανισμούς και στις αξίες του. Στην κλασική πολιτική φιλοσοφία η διαφθορά ορίζεται ως ο εκφυλισμός των πολιτικών θεσμών, δηλαδή ως η παραποίηση των αρχών που αποτελούν τα θεμέλια ενός πολιτικού συστήματος (π.χ. Αριστοτέλης, Μακιαβέλι…).
Η διαφθορά αποτελεί διεθνές και ταυτόχρονα διαχρονικό φαινόμενο, είναι αποτέλεσμα σαθρών κοινωνικών δομών, τις οποίες αποδιαρθρώνει, και δημιουργήθηκε ανάμεσα στην κοινωνία και τις δυνάμεις ηγεμόνευσής της. Οι ηγεσίες διέφθειραν την κοινωνία και εκείνη με τη σειρά της ανταποκρίθηκε…

Μάλιστα, η παγκοσμιοποίηση εισάγει διασυνοριακή διαφθορά, η οποία συνδέεται με το οργανωμένο έγκλημα, όπως είναι το λαθρεμπόριο, η πορνεία, ο χρηματιστηριακός τζόγος και οι off-shore εταιρίες. Η διαφθορά ενισχύεται από την ύπαρξη ισχυρού δημόσιου τομέα, την υπολειτουργία των θεσμών, την ατιμωρησία, την επικέντρωση του ενδιαφέροντος στο διεφθαρμένο παρά (και) στο διαφθορέα, την αποδοχή φορολογικών παραδείσων, την αυξημένη ανεκτικότητα, την αποδοχή της από την elite,…Και το παράξενο: Η αύξηση των προβλεπομένων  ποινών για περιπτώσεις διαφθοράς, αυξάνει τα «ανταποδοτικά» τέλη…

Όπως σε κάθε χώρα, έτσι και στην πατρίδα μας η διαφθορά αποτελεί συστατικό του ιδιωτικού και δημόσιου βίου της. Τις τελευταίες μάλιστα δεκαετίες οι πρώτες σελίδες των εφημερίδων και οι τηλεοπτικές εκπομπές πλημμύρισαν από παραβατικές συμπεριφορές, που ενέπλεξαν δημόσιους λειτουργούς και πολιτικά πρόσωπα ή κόμματα. Άλλοτε υπαρκτές και άλλοτε κατασκευασμένες…
Αυτό που παρατηρούμε είναι: όλοι επικρίνουν τη διαφθορά (παραβατική συμπεριφορά), επειδή στην πολιτική οι διαφθορείς και οι διεφθαρμένοι είναι πάντα οι άλλοι. Η κατηγορία αποσκοπεί πάντα να αποσταθεροποιήσει τον αντίπαλο, να τον δυσφημήσει μέσα στο πλαίσιο της πολιτικής διαπάλης και να τον διαδεχτεί στο πλαίσιο άσκησης της εξουσίας. Είναι γεγονός ότι το παιχνίδι προσφοράς και ζήτησης δημιουργεί τις προϋποθέσεις διεφθαρμένων συναλλαγών. Άλλωστε, τα συστήματα της εξουσίας και της διαφθοράς ήταν πάντα αλληλένδετα και το κράτος δικαίου το ζητούμενο… Η διαφθορά δηλητηριάζει το δημόσιο βίο, υποβαθμίζει το κύρος  και την αξιοπιστία της χώρας, σκοτεινιάζει τον ορίζοντα της νεολαίας, οδηγείται από ιδιοτελείς σκοπούς και οφέλη, αγνοεί τις αρχές της ηθικής και το κοινό καλό και υποθηκεύει το μέλλον της κοινωνίας.

Η αντίσταση στη διαφθορά απαιτεί ισχυρή κοινωνία πολιτών η οποία θα συμμετέχει ενεργά στη λειτουργία των θεσμών και στη δημιουργία μηχανισμών εντοπισμού της. Η προώθηση πολιτικής κουλτούρας που θα στοχεύει στην ανατροπή του συνολικού συστήματος κοινωνικής συνενοχής και στη θέσπιση θαρραλέας νομοθεσίας προστασίας του κοινού καλού, πρέπει να αποτελεί εθνικό στόχο, όπως επίσης και τα παραδειγματικά μέτρα εις βάρος των διεφθαρμένων. Είναι γεγονός ότι: παραβατικές συμπεριφορές και συντεχνίες αλληλεγγύης στους παραβάτες, κουλτούρα ατιμωρησίας, αδιαφάνεια και μειωμένη κοινωνική ευθύνη έχουν κυριαρχήσει στη μικρή μας χώρα.

Το αντίδοτο στη διαφθορά θα  προκύψει στην πατρίδα μας από την ουσιαστική και αξιόπιστη λειτουργία της  δημοκρατίας. Άλλωστε, η διαφθορά σε μια δημοκρατική χώρα είναι πάντα μια διαφθορά της ίδιας της δημοκρατίας, των θεσμών και των δομών της.

Χρήστος Β. Μασσαλάς, καθηγητής, Πρόεδρος της Δ.Ε. Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και του Συμβουλίου Ανώτατης Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης, πρ. Πρύτανης Πανεπ. Ιωαννίνων.
E-mail: cmassalas@uowm.gr, cmasalas@cc.uoi.gr

Πηγή: ΠΡΩΪΝΟΣ ΛΟΓΟΣ


Με θάρρος